Hoxe un coñecido meu, un rapaz duns 15 anos, fixo un comentario que me deixou un pouco sorprendido. Afirmou con rotundidade: "Yo quiero ser político, pero no de los que mienten...".
Case que automaticamente xurdíu a miña resposta: "Eso es imposible, son antónimos político y verdad".
El aclarou: "No, pero yo no quiero ser político en Madrid, o en Barcelona, quiero ser de la ONU o del Parlamento Europeo". Ahí teño que recoñecer que non souben ben que responder, aínda que a resposta anterior sería absolutamente válida pra esta nova afirmación.
De todas formas non sei se o meu escepticismo é exaserado, ou se os seus anhelos aínda non están pervertidos polo delicado cheiro do noso sistema, ou se polo contrario o meu escepticismo e xustificado e os seus desexos realmente están friamente calculados cunha fin sistemática de supervivencia acomodada...
Vou encher o bandullo con pementos de padrón e albariño... Antónimos serían: pementos de padró e coca cola.
Amén!
No hay comentarios:
Publicar un comentario