Mi madriña... vendo as actuacións do Palau, confirmo a crise... Glups...
Dani Martín, La oreja de van Gogh, Sidoni, Pablo Alborán (arrrrgh), Manuel Carrasco, Amaia Montero... Non critico a súa música, simplemente non me pegan no Palau. Os es tivechedes o pracer de estar ahí, saberedes que é un lugar máxico...
Usando unha metáfora simple... este concertos semellan como xogar ó golf no Camp Nou... os dous son sobre céspede, pero nada que ver...
Menos mal que Mariano nos defende... Sí, fainos vivir nun mundo de ilusións... (bueno... de mentiras...).
No hay comentarios:
Publicar un comentario