Nadal...

Prefiro a Rafa Nadal que o nadal... si, xa sei, é un xogo de palabras demasiado sinxelo, pero que analizado pecha en si mesmo unha filosofía meditada, reflexionada e asumida. Prefiro a forza, o caracter, o afán de superación que ten ese rapaz en cada torneo, en cada partido, e en cada golpe que lle dá á bola. Prefiro ese nadal, que o que representan estas datas. Obviamente sempre hai cousas que valen a pena estas dúas semanas, pero é demasiado efímero, e ó único que ó final quedan son máis débedas. Non como Rafa Nadal, que vai dunha punta do mundo á outra a gañar e desfrutar, sen pensar no día que é, na hora que é, no país no que está. Seguramente ás veces non saberá que día da semana está a xogar contra Federer, pero sabe cales son as súas premisas e con elas vai ata o final. Ten ben claro o que quere. E traballa pra conseguilo.
De ahí o do que o chiste fácil, ten máis aquel que o que semella nun principio.
Nestes días de soedade, teño tempo pra pensar, ha de ser o ron...
Seica que remata o ano... eu ando como Nadal... non sei en que día vivo.